Tylko strzelaj / Shoot ‘Em Up

Fuck You, You  Fuckin’ Fuckers!

Rok produkcji: 2007, USA Czas trwania: 86 minut Gatunek: Akcja Reżyseria: Michael Davis Scenariusz: Michael Davis Zdjęcia: Peter Pau Montaż: Peter Amundson Muzyka: Paul Haslinger Scenografia: Patrick Banister, Carolyn ‘Cal’ Loucks, Gary Frutkoff Produkcja: Don Murphy, Rick Benattar, Susan Montford Występują: Clive Owen, Monica Bellucci, Paul Giamatti, Sidney Mende-Gibson, Layton Morrison

Jest noc. Na znajdującej się w podejrzanej dzielnicy ławce siedzi tajemniczy mężczyzna. Spokojnie zajada chrupiącą marchewkę. Nagle pojawia się ciężarna kobieta. Gołym okiem widać, że przed kimś ucieka. Jej wzrok zdaje się krzyczeć ratunku. Nieznajomy rzuca obojętne spojrzenie i wraca do posiłku. Niewiasta szybko znika za rogiem, ale z mroku wyłania się kolejna postać. Posępny mężczyzna, który najwyraźniej ściga bezbronną ofiarę. Widząc go, pasjonat świeżej marchewki postanawia działać. Rzuca pod nosem siarczyste przekleństwo, wstaje i podąża jego śladem. Zanim zdążymy się zorientować, na ekranie pada pierwszy trup, a my mamy za sobą niespełna dwie minuty filmu. Spokojnie, spokojnie drogi widzu! To zaledwie początek…

Czytałem wiele opinii na temat Shoot ‘Em Up i nierzadko jest on porównywany do Crank (Adrenalina). Moim zdaniem niesłusznie. Trzeba bowiem, już na samym wstępie, przywołać pojęcie pastiszu. Według internetowego słownika pastisz to:

Odmiana stylizacji, utwór naśladujący istotne cechy jakiegoś dzieła, pisarza lub stylu, zagęszczający je i uwydatniający. Uprawiany bywa w celach żartobliwych lub jako forma krytyki stylu, maniery danego pisarza. Może być punktem wyjścia do parodii.

Ta literacka definicja stanowi zaczątek dyskusji. Czy Shoot ‘Em Up jest nakręconym z pełną powaga filmem akcji, czy może próbą karykatury tego gatunku? Przyjmijmy na początek pierwszy wariant. Pomijamy kwestie parodii i całość traktujemy absolutnie serio. Co otrzymujemy? Otrzymujemy błahą historyjkę, o facecie, który stanowi syntezę MacGyvera, Jamesa Bonda i Jasona Bourne’a. Potrafi znakomicie strzelać, jest kreatywny, nie odczuwa strachu i bólu, a przy tym wszystkim jest niesamowicie przystojny i kiedy trzeba czarujący. Fabuła? Niesłychanie prosta. Klasyczny przykład człowieka, który kierując się odruchem serca, trafia w środek olbrzymiej afery. Realizacja? Nazbyt chaotyczna, ale uzasadniona tempem akcji, więc w sumie do przyjęcia. Postaci? Mówiąc brzydko- płaskie. Wyeksponowano kilka najistotniejszych cech, które stanowią ich trzon od samego początku, aż do końcowego klapsa. Żaden z bohaterów nie ewoluuje. Humor? Bardzo niskich lotów. Trywialne dowcipy, które nawet nie silą się na gram górnolotności. Nie wygląda to zbyt różowo…

A co jeśli obierzemy drugi wariant? Pastisz, jako sposób na wyeksponowanie i napiętnowanie głupoty. Fabuła? Denna, ale taka ma być. Przecież pasjonaci filmów akcji nie koniecznie lubią zaprzątać sobie głowę złożonością ludzkiej natury, czy szeroko pojętymi problemami egzystencjalnymi. Najważniejsze, żeby coś się działo. Aha… najlepiej, żeby działo się szybko i ekwilibrystycznie. Tylko strzelaj takie właśnie jest. Sposób realizacji i wszystkie zdarzenia przypominają jazdę samochodem bez hamulców, z prędkością 200 km/h, po krętych włoskich drogach. Postaci? Są konsolidacją wszystkiego, co w samcach i samicach najlepsze (bądź najgorsze- w przypadku czarnych charakterów). Nie może dziwić ich brawura, czy pewność siebie. Tacy już są bohaterowie przez duże „B”. Humor? Traktowany z przymrużeniem oka, ale stanowiący zarazem „palec wskazujący”, który w bezlitosny sposób namierza wszystkie mankamenty kina akcji.

Przyznam, że optuję za drugą wersją i między innymi dlatego przekreślam znak równości między Crank, a Shoot ‘Em Up. Wszystkie aspekty scenariusz, które przemawiają za jego beznadziejnością przy pierwszym sposobie odczytywania, stanowią atut w drugim. Resume: zawrotne tempo, zabawne sytuacje, rockowy soundtrack, dynamiczny montaż, zawsze seksowan Monica Bellucci i absolutnie niepoliczalna liczba wystrzelonych naboi.

Ocena: 7/10